Thursday, 17 June 2010

thursday afternoon

'coffee?..' a text message from u says.

you weren't far from me at that time; you were just actually beside me.

this was the first time we are gonna go out. just the two of us.
it was thursday afternoon, and it was sunny then.

you were wearing a faded pair of jeans, a brown shirt and your good ol' trainers.
you asked me to meet you at the parking lot, but u knew no intention of riding with you.

i walked.
and you drove right beside me.
a good 200, 300 meters of you asking me to stop walking and ride with you.
until you gave up. and you said we'll do it next time.
then i said yes. finally.

we were just down the road. had no intention of hiding from anybody who knows us.
'what are you having?'.. you asked.
'mocha frappe'.. i answered.
'just like me'..you answered back, with that teasing, sarcastic look on your face.

there we sat, at a round coffee table just beside the door.
i couldn't remember what time we came in..
but it was 1630--that you asked to take me home.

no, i said i can manage.
and so we left.

you took me to a cab and right before i left, you stood there.
with a good 5-6 seconds pause.
half thinking if you were gonna kiss me goodbye.
but i did not let you anyway.

the next thing i knew--you were asking me if i was happy we went out, or if i was happy because i went out with you.

that question needed no answer.

Tuesday, 15 June 2010

10 minutes sa mars

kung merong isang bagay tungkol sa yo na hindi ko makakalimutan sa panahong magkasama tayo..
iyon ay iyong mga mata mo..

mga matang kumikislap, tila nangungusap..
mga matang hindi marunong magtago ng emosyong nakapaloob sa iyong katauhan.
tanging mga mata mo lamang ang una kong nasisilayan pag tayo'y magkikita.

'baba ka na, 10 minutes andyan nako'
yan ang template naten twing dadaanan mo ako sa condo.
hindi yan nababago.
umaga, tanghali, gabi..umulan man o umaraw..
sigurado ako dyan!!

ako naman masunurin..bababa nako agad..
dala ang pusong puno ng pananabik na ika'y mayakap, mahawakan o masilayan man lamang kahit saglit.

sampung minuto ang lakad at paghihintay sa elevator pababa ng condo..
nasa harap na ako..
nawawala ka na naman..

tagal mo!!
natrafik kna naman ba?
wala kna naman bang maparkingan?
sa wakas.. makikita na kita tumatawid mula sa kabilang kalsada..

'10 minutes sa mars na naman!!', bati ko sa yo..

pupungayan mo lamang ako ng yong mga mata..
sabay halik sa aking mga labi.
mabilis, magaan, parang nakasanayan na lamang.
tila isang halik na kaya nateng ulit ulitin sa bawat araw ng ating mga buhay.
isang halik na kaya kong ipagpalit ang 10 minutes sa mars na aking ipinaghintay.